Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Δολοφονίες τρανς γυναικών στην Τουρκία και απαράδεκτη συμπεριφορά της Τούρκικης Πρεσβείας στην Αθήνα.

Για απαράδεκτη συμπεριφορά κατηγορεί το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) τους υπαλλήλους της τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα, οι οποίοι δεν δέχτηκαν να παραλάβουν και να πρωτοκολλήσουν επιστολή καταδίκης των επιθέσεων που δέχονται επανειλημμένα οι τρανς στην Τουρκία.
Πέντε δολοφονίες τρανς έχουν καταγραφεί τους τελευταίους επτά μήνες στην Τουρκία, οι τρεις τον Ιούλιο, όπου σημειώθηκε και η αυτοκτονία μιας τρανς, και τουλάχιστον άλλες πέντε βίαιες τρανσφοβικές επιθέσεις.
Το πρωί της Παρασκευής, μέλος του ΣΥΔ επισκέφτηκε την τουρκική πρεσβεία για να επιδώσει επιστολή αλληλεγγύης στην τρανς κοινότητα της Τουρκίας. «Δεν της επέτρεψαν να μπει, όμως ζήτησαν την επιστολή για να την παραδώσουν στον πρέσβη. Το μέλος μας ζήτησε αριθμό πρωτοκόλλου [...]. Μετά από περίπου είκοσι λεπτά επέστρεψε ο διπλωματικός υπάλληλος και επέστρεψε στο μέλος μας την επιστολή, δηλώνοντάς του ότι η επιστολή δεν γίνεται δεκτή. Η όλη συμπεριφορά δε των εκπροσώπων της πρεσβείας ήταν υποτιμητική και απαράδεκτη, όταν αντιλήφθηκαν αφενός μεν το περιεχόμενο της επιστολής, αφετέρου ότι είχαν απέναντί τους μια τρανς γυναίκα», αναφέρει ανακοίνωση του Σωματείου.
Η «Εφ.Συν.» ζήτησε χθες τη θέση της τουρκικής πρεσβείας για το περιστατικό, αλλά μέχρι το βράδυ δεν είχε υπάρξει απάντηση.
Το ΣΥΔ επισημαίνει την υποχρέωση της Τουρκίας, μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης και υποψήφιου μέλους της Ε.Ε., να τηρεί το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς της συμβάσεις, που επιτάσσουν την προστασία της ζωής, της τιμής και της υπόληψης των τρανς. Ζητεί από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, μεταξύ άλλων, «να ελεγχθεί το διπλωματικό σώμα της Τουρκίας για την αντιδεοντολογική και απαράδεκτη συμπεριφορά του, απέναντι σε αναγνωρισμένη από την ελληνική Πολιτεία οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
© Πηγή: Efsyn.gr & gaygreece.gr

Περιστατικό βίας κατά τρανς γυναίκας στη Θεσσαλονίκη και δικαστική δικαίωσή της!

Σύμφωνα με καταγγελία τρανς γυναικών, την Πέμπτη 8 Αυγούστου, ένας άντρας επιτέθηκε σε τρανς γυναίκα στη Θεσσαλονίκη. Το περιστατικό συνέβη περί της 23.00 αργά το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, όταν ένας άντρας οδηγός νταλίκας παρενόχλησε τρανς γυναίκα, η οποία αντέδρασε και διαμαρτυρήθηκε. Ο άντρας έφυγε για λίγο και επέστρεψε και χτύπησε στο πρόσωπο και στο σώμα την τρανς γυναίκα.
Μάρτυρες στο περιστατικό ήταν και άλλες τρανς γυναίκες που μετά πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα, κατήγγειλαν το περιστατικό και το θύμα της επίθεσης έκανε μήνυση κατά του οδηγού που της επιτέθηκε. Στη συνέχεια η αστυνομία κινητοποιήθηκε και συνελήφθη ο άντρας και οδηγήθηκε σε αυτόφωρη διαδικασία αφού σχηματίστηκε δικογραφία εναντίον του, και αφού η τρανς γυναίκα μετέβη στο νοσοκομείο όπου πέρασε τις απαραίτητες εξετάσεις, καθώς και ιατροδικαστική εξέταση.
Η διαδικασία αναβλήθηκε για την Πέμπτη 14 Αυγούστου, καθώς το δικαστήριο περίμενε την ιατροδικαστική έκθεση και ο άντρας δικάστηκε σε 30 ημέρες φυλάκιση.  Η τρανς γυναίκα είχε ενημερώσει την επόμενη ημέρα του περιστατικού, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) το οποίο κινητοποιήθηκε άμεσα για την υποστήριξη της τρανς γυναίκας και ενημέρωσε την δικηγόρο Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα που παρείχε νομικές συμβουλές στο θύμα, ενώ υπήρξε και παράσταση πολιτικής αγωγής από συνεργάτη της στην Θεσσαλονίκη.
Ευχαριστούμε θερμά την δικηγόρο Ηλέκτρα Κούτρα για την άμεση και ένθερμη υποστήριξή της, καθώς και τις τρανς γυναίκες, μέλη του Σ.Υ.Δ., που ήταν μάρτυρες στο περιστατικό και συμπαραστάθηκαν στο θύμα.
© Πηγή: Lifo & gaygreece.gr

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

"As a gay parent I must flee Russia or lose my children".

The first time I heard about legislation banning "homosexual propaganda", I thought it was funny. Quaint. I thought the last time anyone had used those words in earnest I had been a kid and my girlfriend hadn't been born yet. Whatever they meant when they enacted laws against "homosexual propaganda" in the small towns of Ryazan or Kostroma, it could not have anything to do with reality, me or the present day. This was a bit less than two years ago.
What woke me up was a friend who messaged me on Facebook: "I am worried about how this might impact you and other LGBT people with families." This was enough to get my imagination working. Whatever they meant by "homosexual propaganda", I probably did it. I had two kids and a third on the way (my girlfriend was pregnant), which would mean I probably did it in front of minors. And this, in turn, meant the laws could in fact apply to me. First, I would be hauled in for administrative offences and fined and then, inevitably, social services would get involved.
That was enough to get me to read the legislation, which by now had been passed in about 10 towns and was about to become law in St Petersburg, the second-largest city in the country. Here is what I read: homosexual propaganda was defined as "the purposeful and uncontrolled distribution of information that can harm the spiritual or physical health of a minor, including forming the erroneous impression of the social equality of traditional and non-traditional marital relations".
Russia has a lot of poorly written laws and regulations that contradict its own constitution, but this one was different. Like other contemporary laws, it was so vaguely worded that it encouraged corruption and extortion (fines for "homosexual propaganda" are backbreaking) and made selective enforcement inevitable. But it also did something that had never been done in Russian law before: it enshrined second-class citizenship for LGBT people. Think about it: it made it an offence to claim social equality.
St Petersburg passed the law in March 2012. I no longer thought it was funny. I actually choked up when I saw the news item about the bill being proposed at the federal level. My girlfriend had recently had a baby and this, among other things, meant we needed to sell our tiny cars and trade up to something that accommodated three kids and a pram. I asked her: "Are we doing this or do we just need to get out of the country?" We decided we were doing it. We are fighters, not quitters.
So I launched the pink-triangle campaign. I went on TVRain, independent internet and satellite-based television and recorded a segment showing pictures of my family and explaining how the law would make it a crime to say my family was equal to other families. I explained the history of the pink triangle. I called on people who did not want to see fascism in Russia to put on pink triangles.
Though I have always been publicly out, I had never done what I did then – talked about my family and asked to be seen as a lesbian rather than a journalist first. It seemed to work beautifully. People wrote to me and came up to me in the street. I had had 6,000 pink triangles printed up and I got rid of most of them within a few weeks.
The public chamber, an extraparliamentary body formed by the Kremlin, scheduled a hearing on the legislation. I testified, as did a number of human rights activists I respected. The chair read out a draft resolution. I also received private assurances from highly placed officials present that the legislation would never make it to the parliament's floor.
That was a year ago. The public chamber's resolution never materialised. In January 2013, the Duma passed the bill in first reading. The protesters who came to the parliament building that day were beaten up. There had been anti-gay violence in Russia before, most notably when a group of activists had attempted to hold a gay pride celebration in Moscow, but never like this: brutal beatings in broad daylight as the police looked on – and eventually detained the protesters, not the attackers.
One of my closest friends took part in the protest at the Duma that day. The following day, he was fired from his job teaching biology at one of the city's better schools. He was eventually reinstated after a public outcry – he was arguably the city's best-known teacher, with his own podcast and television and radio series – but I knew one thing: if he had been a gay man rather than a heterosexual ally, he would never teach in the city again. Oh, and around the same time, Moscow City court banned gay pride celebrations for the next 100 years.
In March, the St Petersburg legislator who had become a spokesman for the law started mentioning me and my "perverted family" in his interviews. I contacted an adoption lawyer asking whether I had reason to worry that social services would go after my family and attempt to remove my oldest son, whom I adopted in 2000. The lawyer wrote back telling me to instruct my son to run if he is approached by strangers and concluding: "The answer to your question is at the airport."
In June, the "homosexual propaganda" bill became federal law. The Duma passed a ban on adoptions by same-sex couples and by single people living in countries where same-sex marriage is legal. The head of the parliamentary committee on the family pledged to create a mechanism for removing children from same-sex families.
Two things happened to me the same month: I was beaten up in front of parliament for the first time and I realised that in all my interactions, including professional ones, I no longer felt I was perceived as a journalist first: I am now a person with a pink triangle.
My family is moving to New York. We have the money and documents needed to do that with relative ease – unlike thousands of other LGBT families and individuals in Russia.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Ιταλία: Αυτοκτονία 14χρονου – «Είμαι ομοφυλόφιλος και με κοροϊδεύουν».

Ο δεκατετράχρονος αυτοκτόνησε κάνοντας βουτιά στο κενό από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οποία ζούσε με τους γονείς του, στην ιταλική πρωτεύουσα.

Δραματική αυτοκτονία δεκατετράχρονου στη Ρώμη την περασμένη νύχτα. Ο έφηβος έθεσε τέρμα στην ζωή του καθώς, όπως έγραψε σε μήνυμά του, «ήταν ομοφυλόφιλος και είχε γίνει στόχος των συνεχών χλευασμών των συνομήλικών του». Πρόκειται για τη δεύτερη αυτοκτονία εφήβου στην Ιταλία για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. 

Ο δεκατετράχρονος αυτοκτόνησε κάνοντας βουτιά στο κενό από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οποία ζούσε με τους γονείς του, στην ιταλική πρωτεύουσα. 

Στο γραπτό του μήνυμα, το οποίο θέλησε να αφήσει τόσο σε ένα τετράδιο, όσο και σε «Usb» του υπολογιστή του, ο άτυχος έφηβος ζήτησε συγγνώμη από τους γονείς του για την πράξη του, και εξήγησε ότι η απελπισία του οφειλόταν, κυρίως, στην στάση των συνομήλικών του, που δεν του επέτρεπαν, πλέον, ούτε να βγαίνει μαζί τους. Τον είχαν, ουσιαστικά, αποκλείσει από την παρέα τους. 

Τον περασμένο Νοέμβριο, επίσης στην ιταλική πρωτεύουσα, ένας δεκαπεντάχρονος ομοφυλόφιλος είχε θέσει επίσης τέλος στην ζωή του, μέσα στο σπίτι του, ενώ τον περασμένο Μάιο, ένας δεκαεξάχρονος είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει από παράθυρο του σχολείου του εξαιτίας του ότι φοβόταν την απομόνωση εξαιτίας του σεξουαλικού του προσανατολισμού. 

«Το νέο αυτό τραγικό συμβάν θα βαραίνει τις συνειδήσεις όσων τον εικοστό πρώτο αιώνα συνεχίζουν να παραληρούν και να δηλώνουν ότι όποιος είναι ομοφυλόφιλος είναι παρά φύση», δήλωσε ο Αντρέα Μακαρόνε, πρόεδρος της οργάνωσης Μάριο Μιέλι, η οποία μάχεται εδώ και δεκαετίες στην Ιταλία για τα δικαιώματα της ιταλικής ομοφυλοφιλικής, αμφιφυλοφιλικής και τρανσέξουαλ κοινότητας. 

Υπενθυμίζεται ότι το κοινοβούλιο της Ρώμης, τις τελευταίες εβδομάδες, προσπάθησε να πετύχει την έγκριση νόμου κατά της ομοφοβίας, η ψήφιση του οποίου, όμως, αναβλήθηκε για τον Σεπτέμβριο λόγω ενστάσεων του κεντρώου κινήματος «Επιλογή Πολιτών» και του μπερλουσκονικού «Λαού της Ελευθερίας».

Πηγή:www.skai.gr