Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Δολοφονίες τρανς γυναικών στην Τουρκία και απαράδεκτη συμπεριφορά της Τούρκικης Πρεσβείας στην Αθήνα.

Για απαράδεκτη συμπεριφορά κατηγορεί το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) τους υπαλλήλους της τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα, οι οποίοι δεν δέχτηκαν να παραλάβουν και να πρωτοκολλήσουν επιστολή καταδίκης των επιθέσεων που δέχονται επανειλημμένα οι τρανς στην Τουρκία.
Πέντε δολοφονίες τρανς έχουν καταγραφεί τους τελευταίους επτά μήνες στην Τουρκία, οι τρεις τον Ιούλιο, όπου σημειώθηκε και η αυτοκτονία μιας τρανς, και τουλάχιστον άλλες πέντε βίαιες τρανσφοβικές επιθέσεις.
Το πρωί της Παρασκευής, μέλος του ΣΥΔ επισκέφτηκε την τουρκική πρεσβεία για να επιδώσει επιστολή αλληλεγγύης στην τρανς κοινότητα της Τουρκίας. «Δεν της επέτρεψαν να μπει, όμως ζήτησαν την επιστολή για να την παραδώσουν στον πρέσβη. Το μέλος μας ζήτησε αριθμό πρωτοκόλλου [...]. Μετά από περίπου είκοσι λεπτά επέστρεψε ο διπλωματικός υπάλληλος και επέστρεψε στο μέλος μας την επιστολή, δηλώνοντάς του ότι η επιστολή δεν γίνεται δεκτή. Η όλη συμπεριφορά δε των εκπροσώπων της πρεσβείας ήταν υποτιμητική και απαράδεκτη, όταν αντιλήφθηκαν αφενός μεν το περιεχόμενο της επιστολής, αφετέρου ότι είχαν απέναντί τους μια τρανς γυναίκα», αναφέρει ανακοίνωση του Σωματείου.
Η «Εφ.Συν.» ζήτησε χθες τη θέση της τουρκικής πρεσβείας για το περιστατικό, αλλά μέχρι το βράδυ δεν είχε υπάρξει απάντηση.
Το ΣΥΔ επισημαίνει την υποχρέωση της Τουρκίας, μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης και υποψήφιου μέλους της Ε.Ε., να τηρεί το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς της συμβάσεις, που επιτάσσουν την προστασία της ζωής, της τιμής και της υπόληψης των τρανς. Ζητεί από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, μεταξύ άλλων, «να ελεγχθεί το διπλωματικό σώμα της Τουρκίας για την αντιδεοντολογική και απαράδεκτη συμπεριφορά του, απέναντι σε αναγνωρισμένη από την ελληνική Πολιτεία οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
© Πηγή: Efsyn.gr & gaygreece.gr

Περιστατικό βίας κατά τρανς γυναίκας στη Θεσσαλονίκη και δικαστική δικαίωσή της!

Σύμφωνα με καταγγελία τρανς γυναικών, την Πέμπτη 8 Αυγούστου, ένας άντρας επιτέθηκε σε τρανς γυναίκα στη Θεσσαλονίκη. Το περιστατικό συνέβη περί της 23.00 αργά το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, όταν ένας άντρας οδηγός νταλίκας παρενόχλησε τρανς γυναίκα, η οποία αντέδρασε και διαμαρτυρήθηκε. Ο άντρας έφυγε για λίγο και επέστρεψε και χτύπησε στο πρόσωπο και στο σώμα την τρανς γυναίκα.
Μάρτυρες στο περιστατικό ήταν και άλλες τρανς γυναίκες που μετά πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα, κατήγγειλαν το περιστατικό και το θύμα της επίθεσης έκανε μήνυση κατά του οδηγού που της επιτέθηκε. Στη συνέχεια η αστυνομία κινητοποιήθηκε και συνελήφθη ο άντρας και οδηγήθηκε σε αυτόφωρη διαδικασία αφού σχηματίστηκε δικογραφία εναντίον του, και αφού η τρανς γυναίκα μετέβη στο νοσοκομείο όπου πέρασε τις απαραίτητες εξετάσεις, καθώς και ιατροδικαστική εξέταση.
Η διαδικασία αναβλήθηκε για την Πέμπτη 14 Αυγούστου, καθώς το δικαστήριο περίμενε την ιατροδικαστική έκθεση και ο άντρας δικάστηκε σε 30 ημέρες φυλάκιση.  Η τρανς γυναίκα είχε ενημερώσει την επόμενη ημέρα του περιστατικού, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) το οποίο κινητοποιήθηκε άμεσα για την υποστήριξη της τρανς γυναίκας και ενημέρωσε την δικηγόρο Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα που παρείχε νομικές συμβουλές στο θύμα, ενώ υπήρξε και παράσταση πολιτικής αγωγής από συνεργάτη της στην Θεσσαλονίκη.
Ευχαριστούμε θερμά την δικηγόρο Ηλέκτρα Κούτρα για την άμεση και ένθερμη υποστήριξή της, καθώς και τις τρανς γυναίκες, μέλη του Σ.Υ.Δ., που ήταν μάρτυρες στο περιστατικό και συμπαραστάθηκαν στο θύμα.
© Πηγή: Lifo & gaygreece.gr

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

"As a gay parent I must flee Russia or lose my children".

The first time I heard about legislation banning "homosexual propaganda", I thought it was funny. Quaint. I thought the last time anyone had used those words in earnest I had been a kid and my girlfriend hadn't been born yet. Whatever they meant when they enacted laws against "homosexual propaganda" in the small towns of Ryazan or Kostroma, it could not have anything to do with reality, me or the present day. This was a bit less than two years ago.
What woke me up was a friend who messaged me on Facebook: "I am worried about how this might impact you and other LGBT people with families." This was enough to get my imagination working. Whatever they meant by "homosexual propaganda", I probably did it. I had two kids and a third on the way (my girlfriend was pregnant), which would mean I probably did it in front of minors. And this, in turn, meant the laws could in fact apply to me. First, I would be hauled in for administrative offences and fined and then, inevitably, social services would get involved.
That was enough to get me to read the legislation, which by now had been passed in about 10 towns and was about to become law in St Petersburg, the second-largest city in the country. Here is what I read: homosexual propaganda was defined as "the purposeful and uncontrolled distribution of information that can harm the spiritual or physical health of a minor, including forming the erroneous impression of the social equality of traditional and non-traditional marital relations".
Russia has a lot of poorly written laws and regulations that contradict its own constitution, but this one was different. Like other contemporary laws, it was so vaguely worded that it encouraged corruption and extortion (fines for "homosexual propaganda" are backbreaking) and made selective enforcement inevitable. But it also did something that had never been done in Russian law before: it enshrined second-class citizenship for LGBT people. Think about it: it made it an offence to claim social equality.
St Petersburg passed the law in March 2012. I no longer thought it was funny. I actually choked up when I saw the news item about the bill being proposed at the federal level. My girlfriend had recently had a baby and this, among other things, meant we needed to sell our tiny cars and trade up to something that accommodated three kids and a pram. I asked her: "Are we doing this or do we just need to get out of the country?" We decided we were doing it. We are fighters, not quitters.
So I launched the pink-triangle campaign. I went on TVRain, independent internet and satellite-based television and recorded a segment showing pictures of my family and explaining how the law would make it a crime to say my family was equal to other families. I explained the history of the pink triangle. I called on people who did not want to see fascism in Russia to put on pink triangles.
Though I have always been publicly out, I had never done what I did then – talked about my family and asked to be seen as a lesbian rather than a journalist first. It seemed to work beautifully. People wrote to me and came up to me in the street. I had had 6,000 pink triangles printed up and I got rid of most of them within a few weeks.
The public chamber, an extraparliamentary body formed by the Kremlin, scheduled a hearing on the legislation. I testified, as did a number of human rights activists I respected. The chair read out a draft resolution. I also received private assurances from highly placed officials present that the legislation would never make it to the parliament's floor.
That was a year ago. The public chamber's resolution never materialised. In January 2013, the Duma passed the bill in first reading. The protesters who came to the parliament building that day were beaten up. There had been anti-gay violence in Russia before, most notably when a group of activists had attempted to hold a gay pride celebration in Moscow, but never like this: brutal beatings in broad daylight as the police looked on – and eventually detained the protesters, not the attackers.
One of my closest friends took part in the protest at the Duma that day. The following day, he was fired from his job teaching biology at one of the city's better schools. He was eventually reinstated after a public outcry – he was arguably the city's best-known teacher, with his own podcast and television and radio series – but I knew one thing: if he had been a gay man rather than a heterosexual ally, he would never teach in the city again. Oh, and around the same time, Moscow City court banned gay pride celebrations for the next 100 years.
In March, the St Petersburg legislator who had become a spokesman for the law started mentioning me and my "perverted family" in his interviews. I contacted an adoption lawyer asking whether I had reason to worry that social services would go after my family and attempt to remove my oldest son, whom I adopted in 2000. The lawyer wrote back telling me to instruct my son to run if he is approached by strangers and concluding: "The answer to your question is at the airport."
In June, the "homosexual propaganda" bill became federal law. The Duma passed a ban on adoptions by same-sex couples and by single people living in countries where same-sex marriage is legal. The head of the parliamentary committee on the family pledged to create a mechanism for removing children from same-sex families.
Two things happened to me the same month: I was beaten up in front of parliament for the first time and I realised that in all my interactions, including professional ones, I no longer felt I was perceived as a journalist first: I am now a person with a pink triangle.
My family is moving to New York. We have the money and documents needed to do that with relative ease – unlike thousands of other LGBT families and individuals in Russia.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Ιταλία: Αυτοκτονία 14χρονου – «Είμαι ομοφυλόφιλος και με κοροϊδεύουν».

Ο δεκατετράχρονος αυτοκτόνησε κάνοντας βουτιά στο κενό από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οποία ζούσε με τους γονείς του, στην ιταλική πρωτεύουσα.

Δραματική αυτοκτονία δεκατετράχρονου στη Ρώμη την περασμένη νύχτα. Ο έφηβος έθεσε τέρμα στην ζωή του καθώς, όπως έγραψε σε μήνυμά του, «ήταν ομοφυλόφιλος και είχε γίνει στόχος των συνεχών χλευασμών των συνομήλικών του». Πρόκειται για τη δεύτερη αυτοκτονία εφήβου στην Ιταλία για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. 

Ο δεκατετράχρονος αυτοκτόνησε κάνοντας βουτιά στο κενό από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οποία ζούσε με τους γονείς του, στην ιταλική πρωτεύουσα. 

Στο γραπτό του μήνυμα, το οποίο θέλησε να αφήσει τόσο σε ένα τετράδιο, όσο και σε «Usb» του υπολογιστή του, ο άτυχος έφηβος ζήτησε συγγνώμη από τους γονείς του για την πράξη του, και εξήγησε ότι η απελπισία του οφειλόταν, κυρίως, στην στάση των συνομήλικών του, που δεν του επέτρεπαν, πλέον, ούτε να βγαίνει μαζί τους. Τον είχαν, ουσιαστικά, αποκλείσει από την παρέα τους. 

Τον περασμένο Νοέμβριο, επίσης στην ιταλική πρωτεύουσα, ένας δεκαπεντάχρονος ομοφυλόφιλος είχε θέσει επίσης τέλος στην ζωή του, μέσα στο σπίτι του, ενώ τον περασμένο Μάιο, ένας δεκαεξάχρονος είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει από παράθυρο του σχολείου του εξαιτίας του ότι φοβόταν την απομόνωση εξαιτίας του σεξουαλικού του προσανατολισμού. 

«Το νέο αυτό τραγικό συμβάν θα βαραίνει τις συνειδήσεις όσων τον εικοστό πρώτο αιώνα συνεχίζουν να παραληρούν και να δηλώνουν ότι όποιος είναι ομοφυλόφιλος είναι παρά φύση», δήλωσε ο Αντρέα Μακαρόνε, πρόεδρος της οργάνωσης Μάριο Μιέλι, η οποία μάχεται εδώ και δεκαετίες στην Ιταλία για τα δικαιώματα της ιταλικής ομοφυλοφιλικής, αμφιφυλοφιλικής και τρανσέξουαλ κοινότητας. 

Υπενθυμίζεται ότι το κοινοβούλιο της Ρώμης, τις τελευταίες εβδομάδες, προσπάθησε να πετύχει την έγκριση νόμου κατά της ομοφοβίας, η ψήφιση του οποίου, όμως, αναβλήθηκε για τον Σεπτέμβριο λόγω ενστάσεων του κεντρώου κινήματος «Επιλογή Πολιτών» και του μπερλουσκονικού «Λαού της Ελευθερίας».

Πηγή:www.skai.gr

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Two men ‘cured’ of HIV with bone marrow transplant.

Boston doctors believe Timothy Ray Brown, the Berlin Patient, was not just a one-off after two more patients are believed to have been 'cured' with cancer treatment.
Two men are believed to have been 'cured' of HIV in Boston, with a bone marrow transplant similar to the Berlin Patient.
Two men may have been ‘cured’ of HIV in Boston.
The patients, who underwent bone marrow transplants several years ago for cancer, no longer have any detectable levels of HIV in their blood cells.
It is too early to tell whether they are still infected with the virus, so doctors are cautious about saying the two are ‘cured’.
‘I don’t want to use the “cure” word,’ said Doctor Timothy Henrich, a Brigham infectious diseases associate physician leading the study, according to Boston News
‘If they remain virus-free in a year, or even two years, after [stopping] therapy, then we can make a statement that the chances of the virus returning are very low.’
Henrich’s team are presenting its findings at the International AIDS Society Conference in Malaysia today (3 July).
Last summer, it was first reported that HIV, the virus that causes AIDS, was easily detected in the patients’ blood prior to their bone marrow transplants but could not be found eight months after the surgery.
The two men suffered from Hodgkin’s lymphoma, a cancer of the blood.
At the time, the men remained on HIV medications for safe-keeping. But now, the two patients have stopped taking their medications, with one coming off 15 weeks ago, and the other seven weeks ago.
The researchers carefully tested the patients’ blood weekly, and said they could find no signs of HIV. Henrich also removed and tested a piece of tissue from one of the patient’s intestines.
‘HIV could still be hiding in the brain, gut or lymph nodes,’ Henrich said.
The Boston findings are remarkably similar to the ‘Berlin patient’ called Timothy Ray Brown, who was given a bone marrow transplant for leukaemia and appeared to have been cured of HIV.
He is believed to have been the only person to be cured of HIV. 
It was later found the bone marrow donor had a genetic mutation, CCR5-delta32, which is thought to provide resistance to the virus.
Since then, many doctors have longed to see if it was possible to genetically alter bone marrow cells to resemble the CCR5-delta32 mutation.
That way, they could give HIV patients their own genetically altered cells to wipe out the virus.
Bone marrow transplants are risky and possibly lethal, with doctors saying it is not a practical or ethical way of treating HIV.
In a statement made to Gay Star News, HIV and AIDS charity Terrence Higgins Trust’s Medical Director Dr Michael Brady said this case suggests the Berlin Patient was perhaps not a one-off.
He said: ‘For most people with HIV, it would be more dangerous to undergo a transplant than to continue managing the virus with daily medication.
‘While this is by no means a workable cure, it does give researchers another sign-post in the direction of one.
‘Until a cure is found, we urge people to continue using condoms and testing for HIV if they’ve put themselves at risk.’
The two, who were not identified, were ‘very positive’ about participating to help further research, Henrich said.
The patients will continue to be tested weekly and their medications will be returned if HIV is detected.
Πηγή:www.gaystarnews.com

Same-sex families hit the big screen in animated film The Boxtrolls.

The trailer for a new animated film features two dads, two moms, and a bunch of other cooky relatives.
The new Boxtrolls film features same-sex parents.
The Boxtrolls film will prove ‘families come in all shapes and sizes, even rectangles’.
Brought to us by Laika, the same stop-motion animation studio that brought gay jock character Mitch in 2012’s ParaNorman, the trailer for Boxtrolls talks about same-sex parents.
The trailer opens by saying: ‘Sometimes there's a mother, sometimes there's a father, sometimes there's a father and a father, sometimes both fathers are mothers.
Travis Knight, CEO of Laika, said: 'The Boxtrolls is a visually dazzling mash-up of gripping detective story, absurdist comedy, and steampunk adventure with a surprisingly wholesome heart.
‘The Boxtrolls is a moving and human story with timelessness and powerful emotional resonance.’
Πηγή:www.gaystarnews.com

Microsoft to tackle anti-gay trolls online.

Gaming giant unveils a 'Reputation' system for Xbox One, which will segregate homophobic, sexist, abusive gamers.
Xbox One will unveil a 'Reputation System' aiming to segregate homophobic players.
Microsoft is planning to tackle homophobic trolls when it launches its new console the Xbox One.
The computing and gaming giant will isolate idiots who choose to use anti-gay, sexist, racist or general abuse towards other players on multiplayer online games.
It will have a ‘Reputation’ system, tracking gamers’ behavior when playing.
Speaking to gamer site Official Xbox Magazine, Microsoft’s senior product manager Mike Lavin said: ‘What we’re looking at doing is creating a very robust system around reputation and match-making.
‘Ultimately if there’s a few percent of our population that are causing the rest of the population to have a miserable time, we should be able to identify those folks.’
He joked the ‘segregated’ area of Xbox Live would be its own ‘version of hell’.
Lavin also suggested gaming groups would be given a score for their whole group reflective of the lowest person’s score in that group, in the hope peer pressure would force a change in order to raise the group’s gaming reputation.
‘We’re one of the only platforms that really take an interest in exploring and investigating major problems, and this extends from sexual harassment, to age harassment, to gender to everything else under the sun,’ Lavin said .
‘Really fostering a sense of community and providing an infrastructure for that is a huge deal.’
Microsoft has previously been criticized for what some believe to be homophobia. But the organization also has a strong LGBT staff group and has been faster than most tech firms to embrace pro-LGBT policies and support equality moves.
In 2008, a gay player was forced to change his Xbox Live screen name ‘theGayergamer’ because other members found it offensive.
Another player, shortly afterwards, was banned from the network after identifying herself as a lesbian. The policy was changed in 2010.
In 2009, Microsoft was forced to pay out after a gay employee sued the company for failing to do anything when co-workers branded him ‘Fag Boy’.
The company later met with GLAAD in order to combat homophobia on Xbox Live.
Πηγή:www.gaystarnews.com

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Gay marriage in Ireland to face a public vote.

Gay marriage activists are concerned if same-sex marriage becomes legal in Republic of Ireland and not the north, then it would be a 'great embarrassment'.
Deputy Prime Minister Eamon Gilmore has backed a referendum on same-sex marriage in Ireland.
Ireland will be putting marriage equality to the public vote in 2014, according to Deputy Prime Minister Tánaiste Eamon Gilmore.
The Labor Party leader has confirmed the coalition government will put forward the gay rights legislation to the public in the form of a referendum next year.
The announcement follows after the Irish Constitutional Convention voted overwhelmingly in favor of same-sex marriage.
Speaking at an event organized by the Gay and Lesbian Equality Network (GLEN), Gimore said it would ‘realistically’ happen soon.
‘I suppose realistically we’re probably looking at next year sometime,’ he said.
‘The commitment we have given is that once the Constitutional Convention presents its report in respect of the part of the Constitutional Convention dealing with same-sex marriage, that report is going to be tabled I think this month, formally tabled.
‘There is then a four-month period for the Government to consider the report of the Constitutional Convention.’
Gilmore added: ‘We have committed that we will make a decision within that four-month period on what would be our response to the Constitutional Convention.
‘Then in the case of a referendum on same-sex marriage, it would then be an issue of when that takes place after that.
‘I suppose realistically we’re probably looking at next year sometime.’
The gay marriage referendum is likely to be held on other progressive suggestions recommended by the Constitutional Convention including decreasing the voting age to 16.
Gavin Boyd, from Equal Marriage Northern Ireland, said the south was moving a lot faster than the north.
Speaking to Gay Star News, he said: ‘I would like to think if Northern Ireland was the only jurisdiction in these islands without marriage equality, it would be a great embarrassment.’
Support for the issue in both Northern Ireland and the Republic are at an all-time high, with one poll suggesting 79% of the population support same-sex marriage.
Πηγή:www.gaystarnews.com

Fifth Shanghai Pride Festival biggest in event’s history.

The 5th annual Shanghai Pride festival has seen the best attendance in the event’s history but participants were still not able to march.
the 2013 Shanghai Pride Festival
Photo by Shanghai Pride Festival
The organizers of the 2013 Shanghai Pride Festival have reported the best turnout in the event’s history.
‘Pride5 was amazing,’ organizers wrote in an online statement.
‘We’d like to thank all our sponsors, individual donors, volunteers, and you for making it happen. For the past six months, we’ve busted our behinds for this and we can finally say all the blood, sweat, and tears were worth it.
‘The week long festival [was] participated [in by] more than 3000 guests - our highest turn out to date. The film festival, theater performances and panel discussions each had a full house crowd. The parties…well…I’m sure you know!’
Organizers hoped participants would return for Shanghai Pride 2014.
The 2013 Shanghai Pride opening party was attended by 1,500 people – double the number organizers had hoped for and the closing party on Saturday was held at a venue with double that capacity.
Participants did not try to march in line with government bans on public protests and three venues that had been booked for events during the festival cancelled after being contacted by authorities.
The Shanghai Pride Festival has continued to grow since being moved from October to June last year to take advantage of the warmer weather.
Πηγή:www.gaystarnews.com

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Σ'αυτό είμαστε όλοι μαζί!

Μήνυμα που εστάλη σε εμάς από φίλη:

My dear friends abroad,

Please help us spread the TRUTH about what's happening here.

I have just come home from Taksim where I went this evening as an individual activist to participate in the meeting that was to take place at 19:00. This morning, the Istanbul Prefect, Huseyin Avni Mutlu assured people in a public statement that there will not be any intervention to the Gezi Park.
At about 20:00, we, hundreds of thousands of citizens gathered at the entrance of the Park waiting for the meeting to start. Everybody and hence the atmosphere in the Park and at the square was very peaceful. Having masks and goggles around my neck, and thinking that there wouldn't be any police intervention as happened before, I decided to put my goggles in my bag, and take off my mask.

Just a minute after that, we heard a sound bomb go off and panicked. Soon after that, the police threw gas bombs at us. Then, everyone realised that we were all fooled and trapped.
For you to imagine the terror we found ourselves in, think of being surrounded and squeezed by thousands of people screaming, crying, panicking and trying to move in different directions but unable to take a step because of the crowd..And just then, a new tear gas bomb fell just near our feet. I was still trying to find the goggles I put in my bag while trying to hold the mask against my nose. Some people fell while more people were flowing into the park to escape from the police. So many people got injured, some with broken bones some head injuries due to being hit by tear gas bombs. But it was impossible to move with a tear gas bomb next to us. So the simple masks we had were far from sufficient to block the gas. I thought I couldn't breathe anymore, but tried to keep calm, which was impossible with everyone crying and screaming and pushing against each other in panic! At the same time, more sound bombs and tear gas bombs were being thrown at us at the park. It was pure government terror! And all we wanted was to gather in the park in a peaceful resistance.

Most of us were plain individuals who were against the oppressive government policies and the rest were people from NGO's such as Greenpeace or left-wing political parties. Noone had weapons of any sort. But this was not enough to stop the police from attacking us. The mainstream Turkish media which is strictly controlled by the Prime Minister reflected all this as a violent protest by some marginal groups. They have broadcasted Erdogan's and other government representatives' speeches all day but hardly any of their broadcast covered interviews with the protestors. And now, the prefect is on TV making a public statement saying that they did not intervene in the Park!! This is driving everyone here who believes in integrity and honesty crazy!

We need to inform the world of this state terror..It must be known by everyone and we need help. Otherwise, we will be witnessing a new Hitler destroy people who want nothing but just to enjoy their democratic rights which are increasingly restricted by the government party- AKP. Social media is all we have left here now to express our opinions freely. So please be with us, it means the world to us.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

"Δεν ξέρω αν φεύγεις,τώρα,για το λίγο μου ή αν αυτό που νιώθω είναι πολύ για σένα...".

"Δεν ξέρω αν φεύγεις,τώρα,για το λίγο μου ή αν αυτό που νιώθω είναι πολύ για σένα...".

  Αυτή η φράση μένει κολλημένη στο κεφάλι μου,στο μυαλό μου εδώ και μέρες.Δεν μπόρεσες να σταθείς δίπλα μου για άλλη μια φορά,μόνο που αυτή τη φορά ήταν αλλιώς τα πράγματα.Πίστευα πως ήταν αλλιώς τουλάχιστον!Είχες πει πως θα προσπαθήσεις,δεν το έκανες προφανώς,είπες πως θα αποδεχθείς τον εαυτό σου,δεν το έκανες..Πώς μπορώ εγώ λοιπόν να σου ζητώ να αποδεχθείς εμένα,αν δεν εκτιμάς την ίδια σου την ύπαρξη;Είναι κρίμα,γιατί ξέρω πως οι πιο πολύ γύρω μας έτσι είναι.Είναι gay people μονάχα το βράδυ που θα βγουν για ένα ποτό,που θα κοιτάξουν το γκομενάκι που περνάει,που θα είναι με το υπόλοιπο gay παρεάκι..μα δεν είναι έτσι,ποτέ δεν ήταν έτσι!
  Δεν είναι δυνατό να έχεις μια υπέροχη σχέση και να μην είσαι χαρούμενος γι'αυτό,δεν είναι δυνατό να λες:"Έλα να είμαστε μαζί,αλλά στα κρυφά..".Δε γίνεται να συμβαίνουν όλα αυτά!Ποια κρυφά;Είναι φανερά εκεί που σε παίρνει και κρυφά στην πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά;Δε το δέχθηκα και ήρθε το τέλος..Φαντάζομαι πως και τόσες άλλες σχέσεις τελειώνουν με αυτόν τον τρόπο...Νομίζεις πάντα ότι ο άλλος σ'αφήνει επειδή βρήκε κάτι άλλο κτλ κτλ κι όμως...δεν είναι έτσι πάντα..Αν δε σ'άφηνα κι εγώ με τη σειρά μου,αφού δε θέλησες να σταθείς στο πλευρό μου,σημαίνει πως δε θα σ'αγαπούσα τόσο.Ξέρω πως δεν αποδεχόσουν εσένα,εμένα,εμάς,αυτό που είχαμε.Ζούσες τη ζωή σου και μια άλλη ταυτοχρόνως.Εγώ αυτό δε μπορώ να το δεχθώ..Συγνώμη.Απλά αν ήμουν τόσο σημαντική στα μάτια σου,κάτι θα έκανες..έστω και κάτι μικρό κι ασήμαντο,αλλά τσάμπα πήγαν οι τόσες ελπίδες...Τι να ήμουν άραγε,αναρωτιέμαι...


Λυπάμαι...



Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Power Gays: Michael Cashman, political champion for LGBT Europeans.


GSN meets one of Europe’s leading champions for LGBT equality who argues gay and trans citizens need the European unity more than ever.
Michael Cashman: Politician, equality advocate, LGBT activist.
It was raining in Brussels and I was late. I’d over-estimated my walking speed and sense of direction on my way to meet with Michael Cashman, one of the UK’s representatives to the European Parliament.
His assistant Renaud rang me: ‘Where are you now?’
‘I don’t know. I can see the Sofitel?’
‘Oh. You have to cross the park. I will meet you in reception.’
Well-groomed and impeccably dressed, Renaud was sympathetic when I finally made it to the reception of the parliament – my clothes dripping and my shoes covered in grass.
I was annoyed with myself for being late, but as Renaud escorted me through the vast spaces of the parliament building I was excited to be meeting Cashman who has been a hero of mine for many years.
Cashman first hit the headlines in 1986 when he played the role of Colin Russell on UK television series EastEnders. At the time this was one of the UK’s most popular series and Cashman’s character was responsible for the first gay kiss to be shown on this type of television program in the UK.
It was a difficult period for LGBT people in the UK as (in 1988) the Conservative government introduced legislation known as ‘Section 28’ which effectively decreed that same-sex relationships were not equal and gay issues should not be discussed in schools. Teachers were left fearing for their jobs if the word 'gay' was so much as whispered.
Cashman was one of the leading advocates against this legislation, co-founding (with Sir Ian McKellen) the organization Stonewall and taking a prominent public role as a gay man speaking out against discrimination and for equality.
He was elected as a Member of the European Parliament in 1999 representing the UK Labour party.
I was nervous. Cashman was charming although on a tight schedule as he had to travel to The Hague that afternoon for a state dinner to mark IDAHO (International Day Against Homophobia and Transphobia, 17 May).
‘It’s the first opportunity that I’ve had to wear my CBE,’ he said proudly – showing me the smart-looking blue cross. Cashman was made a Commander of the Order of the British Empire by the Queen in the 2013 New Year Honours List for his public and political service.
How did that make you feel – to be awarded a CBE?
I finally felt the establishment had acknowledged that we have struggled, that we have had to fight against discrimination. It means a lot to me.
How did your experience of advocacy and campaigning translate to your role here at the European Parliament?
As Shakespeare wrote: ‘The evil that men do lives after them; The good is oft interred with their bones.’
The interesting thing about the Section 28 legislation that was introduced by then-Prime Minister Margaret Thatcher, is that we are now fighting against the ‘sons of Section 28’ in countries such as Russia and the Ukraine – the language of these right wing politicians is almost the same as that used by Margaret Thatcher and the Conservative government in the 1980s.
We have successfully campaigned against similar legislation in countries such as Latvia and Lithuania, but aspects such as education fall within the control of the government of each member state of the European Union, so that makes it harder to influence directly.
The challenge, in moving from working in the UK to the European Parliament, is that I wasn’t prepared for the complexity of dealing with so many different governments, different cultures, and different approaches to equality. This has been compounded by the expansion of the European Union to 27 member states.
How have you gone about taking a lead role on protection from discrimination and equality for LGBT people in Europe?
The first step was to re-start the inter-parliamentary LGBT network – this is essential to bring together parliamentarians across the various political parties, to work as a force to monitor discrimination and to call for protection from discrimination.
At that time there was rhetoric in the parliament that was anti the rights of women, especially on topics such as contraception or abortion, and alongside that there was an attack on LGBT issues. We saw hate speech from national governments and politicians, and in some countries LGBT pride marches were being banned.
So what we do is get the issues discussed by the relevant committees – for example the Justice and Home Affairs Committee which I sit on – and through this bring the debate to the floor of the parliament, calling on the commission to act to ensure the relevant country is working within the treaties it has signed.
So the enlargement of the European Union to include countries in central and eastern Europe is good news for the LGBT people in those countries?
What I found amazing is that when enlargement happened we were having to fight the same battles over again – having to deal with politicians quoting the Bible at you.
It’s extraordinary as these people from central and eastern Europe, after their experience with Soviet totalitarianism, should be giving us lectures on how to fight for human rights – not arguing against them.
However it has been an important reminder to never be complacent, to never take anything for granted. In that sense enlargement has been a gift.
We continue to debate these issue and support local and national non-governmental organizations and we’re seeing real progress. For example Malta has moved from the introduction of basic protections for LGBT people to now having civil partnerships. When I look at Poland we’ve seen the second openly gay person now elected to parliament and the first trans woman elected – in most countries the broader debate about LGBT issues is now seen as a normal part of the landscape of politics.
What are some of the current hotspots in the European context?
The are many hotspots. In the last plenary session of parliament we issued a warning to Ukraine, linking any further visa liberalization to protection for LGBT people.
Russia is a deep, deep concern on human rights in general – it pretends it is functioning as a democracy but its not. There are also concerns in places like France – as there are so many people demonstrating against marriage equality that is exactly why you need to give protections to minority groups, because the people arguing against equality are the very people that empower the thugs on the streets of Paris.
All of this is an important reminder why we created Europe and committed to a set of fundamental values - that we would never turn our back again. However the current economic and social crisis is leading to a rise in racism, misogyny, and homophobia. Everyone is looking for someone to blame. The parallels with the 1930s are deeply worrying. We need Europe now more than ever.
What are the areas that you’re currently focusing on?
We’re working to ensure freedom of movement of same-sex couples that are in a civil partnership or marriage. At the moment if you go to a country that doesn’t recognize these unions then your protection is diminished.
Also LGBT rights in Africa and the Caribbean are something we are looking to address through our trade agreements.
What does the future hold for Michael Cashman?
After 15 years this will be my final year here [Cashman has announced that he is stepping down from the European Parliament in May 2014].
I won’t be going away from the human rights landscape. I’ve been privileged to be able to speak out, I’ll be keeping an eye on everything.
I also want to write, paint, and travel a lot. 
Πηγή:www.gaystarnews.com

China arrests gay activists during IDAHO events.


LGBT rights advocates have been detained in at least two cities in China while engaging in IDAHO activities.
Officers detained about a dozen LGBT advocates who were handing flyers about IDAHO in a busy mall in downtown Guangzhu, yesterday
Weibo
LGBT rights advocates were detained in at least two Chinese cities when celebrating the International Day Against Homophobia, Biphobia and Transphobia (IDAHO).
Officers detained about a dozen LGBT advocates who were handing flyers about IDAHO in a busy mall in downtown Guangzhu, yesterday (17 May) afternoon.
According to Yang Dai, a local activist, the advocates were taken away for questioning and released about an hour later.
Dai added the police was not critical of the event; rather, officers were concerned about the method of handing-out flyers.
And in Changsha, capital city of Hunan province, a Pride march drew over 100 China-wide participants aged 16-54, but some were detained.
According to A Qiang, a Guangzhou activist who supported the Pride march, police arrived this morning (18 May) at a hotel where activists were staying detaining the organizers and several other activists.
Reports suggest that the activists are still being held under police detention.
While in Chengdu, South West China, volunteers from two local LGBT groups, surprized residents of the Sichuan capital by turning up in a central square as a ‘flash mob’, dancing to Kelly Clarkson's popular song Stronger.
Activists reported feeling encouraged when China's Central Television Station published a Weibo post on Friday morning advocating respect for the LGBT community.
The post, however, was soon deleted without any explanation.
Πηγή:www.gaystarnews.com

100 million see Finland’s Krista Siegfrids lesbian kiss at Eurovision.


Finland’s Krista Siegfrids kisses one of her female dancers after performance of her song Marry Me.
The lesbian kiss between Krista Siegfrids and one of her dancers at the end of her Eurovision finals performance.
An estimated 100 million TV viewers have seen Finland’s Krista Siegfrids kiss one of her female dancers at the end of her Eurovision performance.
Siegfrids was performing her song Marry Me as one of 26 acts in the finals of the camp annual European Song Contest which this year is being held in Malmö, Sweden.
As the show goes out live across the world, it is believed all audiences would have seen the kiss.
It had been widely feared that the kiss would be censored and a petition was started by digital gay activists All Out calling on Jean-Paul Philippot, president of the European Broadcasting Union to respect her freedom of expression.
In just a few days the petition soared past its original goal of 20,000 signatures to get to 34,000 names.
Speaking to Gay Star News in Malmö earlier this week, she told critics her kiss was about spreading love and not politics. Political gestures or lyrics are strictly forbidden under Eurovision rules.
‘This isn’t about politics. We are here to talk about love. Yes, love!’ she said.
In a GSN interview before the show, she described it as a ‘statement’ for marriage equality in Finland and across the world.
‘Hello, it’s 2013? I don’t understand how people can hate love in any form. Love is beautiful,’ she said.
‘I don’t want it to be a shock to the people. Like, “Oh my god, I’m kissing a girl”. It should be normal.’
The Eurovision Song Contest was started in 1956 to bring the continent, recently divided by war, together in friendship.
Πηγή:www.gaystarnews.com

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Μπενάβετε καλλιαρντά; Αφιέρωμα Γλώσσα & ομοφυλοφιλία.


Αν ακούγατε τη φράση «αβέλω τη σερμέλα του σεβντοκατέ», που θα πήγαινε το μυαλό σας; Ελάτε να δούμε από κοντά τα καλιαρντά, την ιδιότυπη διάλεκτο των γκέιστην Ελλάδα.
του Τίμου Αγγέλου
kaliarnta-01Τα media, το θέατρο, οι άνθρωποι γύρω μας μιλούν και καλιαρντά. Ακόμα κι όταν αγνοούν την περιπέτεια και την ακριβή σημασία των λέξεων που χρησιμοποιούν. Στους «Στάβλους της Εριέτας Ζαΐμη»· στη «Θεά τον έκανες τον μουσακά» του Νίκου Μουρατίδη· στις στήλες των περιοδικών lifestyle και των κουτσομπολίστικων tabloid, ακόμα και στις εκφράσεις των μεσημεριανών πανελιστών. Τα καλιαρντά έχουν τρυπώσει από όλες τις ραφές στο κοστούμι της καθομιλουμένης γλώσσας.
Ποια είναι όμως η ιστορία αυτής της «διαλέκτου που μετέτρεψε την τάξη των κίναιδων σε ερμητική κάστα»; Ο Ηλίας Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τα καλιαρντά. Πρωτάκουσε τις «λουμπινίστικες» λέξεις, όταν ήταν ακόμα γυμνασιόπαιδο, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Τις ξανάκουσε, από εργάτες, όταν δούλευε μαζί τους στη Θεσσαλονίκη, τη δεκαετία του '40. Και τις εμπέδωσε στο μεγάλο πάρκο της πόλης, όπου είχε διοριστεί φύλακας (1946-49) και σύχναζαν «σαλταδόροι, πουτάνες, νταβατζήδες, κλεφτρόνια, χασίκλες και παπατζήδες».
Στο ομώνυμο βιβλίο του, ο λαογράφος αναφέρει ότι τα καλιαρντά ήταν στην πραγματικότητα ένα αμυντικό τείχος. Οι ομοφυλόφιλοι των κατώτερων κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων στα χρόνια του μεσοπολέμου αντιμετώπιζαν πιέσεις από ένα εχθρικό κοινωνικό περιβάλλον. Έτσι, έπρεπε να βρουν έναν κώδικα που θα τους επέτρεπε να μιλούν μεταξύ τους χωρίς να καταλαβαίνουν οι άλλοι. Αυτή λοιπόν η γλώσσα του δρόμου τούς θωράκιζε ενάντια σε κάθε επιβουλή του περιβάλλοντος, πολλώ δε μάλλον του εκάστοτε καθεστώτος. Στη δικτατορία π.χ., τον χουντικό τον αποκαλούσαν «μπισκοτότεκνο» (μπισκότα Παπαδοπούλου – Γεώργιος Παπαδόπουλος + τεκνό).
Ο Αλέκος Σακελάριος, σε χρονογράφημά του (εφημ. «Ελεύθερος Κόσμος», 1972), αποσιωπώντας το βιβλίο του Πετρόπουλου, υποστηρίζει ότι τα καλιαρντά τα δανείστηκαν οι ομοφυλόφιλοι από τους τσιγγάνους. Κατά το συγγραφέα, πρόκειται για παραφθορά μιας ινδικής διαλέκτου που έφεραν μαζί τους οι τσιγγάνοι από τη μακρινή πατρίδα τους.
Τα καλιαρντά πέρασαν στον υπόκοσμο, αναπτύχθηκαν παράλληλα με τις μεγάλες ελληνικές πόλεις και απέκτησαν ελληνικές καταλήξεις, με επιρροές και από την τουρκική, αγγλική, ιταλική και γαλλική γλώσσα. Ο Πετρόπουλος είχε ήδη εντοπίσει κάποιες λέξεις (bal, boro, mutzi) που ενδεχομένως σχετίζονται με τα καλιαρντά. Επίσης αναφέρει τους στίχους ενός ποιήματος του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (ζινόντας τ' απονίδονο λαβίνι/ κι απονιβόντας ερομιδαλιό/ σινέρωσα το δέρο του χαβίνι κον' άλικο δομένικο λαρό) για τους οποίους εικάζει ότι μπορεί να είναι είτε ντούρα καλιαρντά, είτε κορακίστικα, είτε, τέλος, μια προσωπική γλωσσοπλασία. Στο βιβλίο του υποστηρίζει ότι ακόμη και ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, που συνέταξε τη Νεοελληνική Γραμματική, γνώριζε την ύπαρξη των καλιαρντών – πλην όμως ούτε αυτός ούτε οι διάδοχοί του ασχολήθηκαν μ' αυτά.
Διακρίνονται σε δυο επίπεδα: στα απλά καλιαρντά (που τα μιλάνε λίγο-πολύ όλοι οι ομοφυλόφιλοι) και στα ντούρα καλιαρντά (μεταγενέστερη εκδοχή των καλιαρντών) με στοιχεία οιονεί καθαρεύουσας. Ο Πετρόπουλος υποστηρίζει ότι οι ηθοποιοί πρωτοστάτησαν στο να γίνουν τα καλιαρντά ιδίωμα του συρμού. Ωστόσο, «θεωρούνταν μπανάλ να μιλάει κανείς καλιαρντά» θυμάται η ηθοποιός Σπεράντζα Βρανά. «Τα άκουγα από τους ομοφυλόφιλους που σύχναζαν στα στέκια τους· λέγανε λέξεις, π.χ. τα παγκρά, αλλά δεν ήταν ακόμα διαδεδομένες».
Δεκαετία του '70. Θέατρο «Ριάλτο», Χρήστος Βαλαβανίδης - Κωνσταντίνος Τζούμας στη σκηνή, υποδύονται δυο κόρες (επιθεώρηση «Στο κεφάλι μου μια γάτα»:
Εμάντες η Παγόνα,
Παγόνα η μπαροτάτη,
βασίλισσα γοργόνα,
χούντα δεσποινοτάτη.
Τα καλιαρντά κατάφεραν να ανεβούν στη σκηνή, δεν πέρασαν όμως και στη δισκογραφία. Το χαριτωμένο τραγουδάκι κόπηκε από το ψαλίδι του λογοκριτή. Λίγα χρόνια αργότερα, η διάλεκτος θα περάσει και στην αυτοβιογραφία της γνωστής τραβεστί Μπέτυ, με νέες λέξεις (τζόβενο, σεμνοκαυλωμένη, φτωχοαγαπητικός, λωλέτζω), «ένα γλωσσικό κράμα κοινής λαϊκής γλώσσας, αργκό, κουλτουριάρικων και καλιαρντών», κατά τον Πετρόπουλο.
kaliarnta-02«Ξεκίνησαν σαν παρεΐστικο γλωσσικό ιδίωμα. Αυτό ίσχυε μέχρι τη δεκαετία του '70, λόγω του κλίματος της εποχής εκείνης» υποστηρίζει ο θεατρικός συγγραφέας, Άγγελος Πυριόχος. «Σήμερα έχουν μπει στο λεξιλόγιό μας. Το 95% των Ελλήνων γνωρίζει τις λέξεις τζους, ντικ, μουσαντά. Παραθέριζα πέρυσι στα Κουφονήσια και άκουσα στην παραλία δυο κυρίες να λένε μεταξύ τους: «ντικ (κοίτα) το κύμα!» Πρόσφατα, στο σουπερμάρκετ άκουσα μια 50άρα να αναφωνεί «μα, τι κουλό είναι αυτό που βλέπω». Υπάρχουν καμιά δεκαριά λέξεις που πάνε κι έρχονται στο λεξιλόγιο όλων. Από την άλλη, το 80% των σίριαλ χρησιμοποιούν καλιαρντά. Κι εγώ όταν είχα στήλη στο «Τηλέραμα», χρησιμοποιούσα τη λέξη «τζους». Στο θέατρο σπάνια οι συγγραφείς χρησιμοποιούν καλιαρντά κι αυτό μόνο στην επιθεώρηση. Αρκετοί ηθοποιοί ωστόσο, αυτοσχεδιάζοντας, μπορεί να πετάξουν κάποια λέξη. Ως συγγραφέα με προβληματίζει η χρήση τους. Για παράδειγμα, στην επιθεώρηση «Τα θέλει ο... Καλατράβας μας» σκεφτόμασταν αν έπρεπε να βάλουμε τη λέξη «μουνί». Η Βάσια Τριφύλλη μας έβγαλε από τη δύσκολη θέση, αντικαθιστώντας τη με το «μουτζό»!".
Ο ηθοποιός και σεναριογράφος Πάνος Χατζηκουτσέλης θεωρεί ότι «τα καλιαρντά δεν είναι πια συνθηματική, κρυφή γλώσσα, ειδικά από τη στιγμή που ο χαρακτήρας του γκέι, χάρη στους «Απαράδεκτους», μπήκε στα σπίτια όλων όχι ως γραφικός αλλά ως έξυπνο παιδί της διπλανής πόρτας. Στα σίριαλ η χρήση τους γίνεται στα τυφλά, οι περισσότεροι σεναριογράφοι χρησιμοποιούν τις λέξεις επειδή είναι του συρμού. Όσον αφορά την επιθεώρηση, η γλώσσα της ήταν ανέκαθεν ελεύθερη και γι' αυτό είχε κατηγορηθεί ως ελευθεριάζουσα. Είχαμε π.χ. στη δεκαετία του '30 νούμερα με μάγκες, που χρησιμοποιούσαν και μερικά καλιαρντά. Άλλωστε, οι ομοφυλόφιλοι ήταν ένα από τα πρόσωπα που σατίριζε η επιθεώρηση».
«Παρωχημένα» χαρακτηρίζει τα καλιαρντά ο συγγραφέας-μεταφραστής Λουκάς Θεοδωρακόπουλος. «Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα και τα άκουσα, ένιωσα αποστροφή. Θεωρούσα κατάντια να τα μιλάει κανείς. Σήμερα μόνο μερικές λέξεις διασώζονται και λίγες περισσότερες μιλιούνται μεταξύ των τραβεστί. Οι ανάγκες που τα γέννησαν δεν υπάρχουν πια. Όσο περισσότερο απενοχοποιούνται οι γκέι, τόσο δεν υπάρχει λόγος να είναι τα καλιαρντά μια συνθηματική γλώσσα».
Κλείνω το τηλέφωνο και βγαίνω στο δρόμο. Είναι όντως παρωχημένα τα καλιαρντά; Στη στάση του λεωφορείου: μια κοπέλα, γύρω στα 30, εκπαιδευτικός. «Ναι, τις χρησιμοποιώ αυτές τις λέξεις, αν και δεν γνωρίζω την ακριβή σημασία τους. Τις ακούω κι από τα παιδιά. Δεν πιστεύω ότι κάνουν κακό (σ.σ: στα παιδιά), απλώς είναι του συρμού. Μ' αρέσουν». Μπαίνω στο μετρό. Δίπλα μου, ένας νεαρός και μια κοπέλα. Χρησιμοποιούν καλιαρντά, αλλά δεν ξέρουν την προέλευσή τους. Περνάω από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου για τσιγάρα. Η ιδιοκτήτριά του ακούει τα παιδιά να λένε «κουλό» και «λούγκρα», και δείχνει εξοικειωμένη με τα καλιαρντά. Δεν γνωρίζω βέβαια ποια θα ήταν η αντίδρασή της αν άκουγε τις κατάρες που συνήθιζαν παλιότερα να ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι γνώστες των καλιαρντών:
- που να αβέλει με σικ το πούλμαν της χαράς και να σε τζάσει στο ρουνάδικο για ρεβί, ξεκολιάρα! (η βόλτα για τεκνά να καταλήξει στο αστυνομικό τμήμα)
- που να ζητάς ψωλή και να μη βρίσκεις ούτε δάχτυλο!
- να αβέλεις πιασμαντό σε σερμελιά και μουτζό να γίνεται! (αυτό κι αν είναι κατάρα)
Μπορεί να άνοιγε διάπλατα τα μάτια της. Μπορεί απλώς να χαμογελούσε συγκαταβατικά. Άλλωστε, τόσα και τόσα στοιχεία έχει δεχθεί στην καμπούρα της η ελληνική γλώσσα. Τα καλιαρντά θα την πείραζαν;

«Καλιαρντά»: Ένα βιβλίο και μια πολιτική δίκη

Ο λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τα καλιαρντά. Στο ερμηνευτικό-ετυμολογικό λεξικό του, «Καλιαρντά», (πρώτη έκδοση 1971, ανατύπωση 1993 από τις εκδόσεις Νεφέλη) κατέγραψε πάνω από 3.000 λέξεις.
Τη μέρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο, είχε αποφασιστεί και η δίωξη του συγγραφέα. Η δίκη έγινε δυο μήνες μετά, στις 8 Μαΐου. Οι κατηγορίες ήταν: περιύβρισις δημοσίας αρχής και του βασιλικού εμβλήματος, κακόβουλος περιύβρισις της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας και κυκλοφορία ασέμνων. Μάρτυρες κατηγορίας... τρεις, ένας αστυνομικός και δυο καθηγητές. Μάρτυρες υπεράσπισης μία ολόκληρη στρατιά διανοουμένων και καλλιτεχνών, από τον κριτικό Γιάννη Μπακογιαννόπουλο μέχρι το συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο. Ωστόσο, ο πρόεδρος επέβαλε εφέσιμη ποινή και για να απαλλάξει τη χούντα από το όνειδος μίας καταφανώς πολιτικής δίκης, καταδίκασε τον Πετρόπουλο μόνο ως... πορνογράφο. Αποφυλακίστηκε, λόγω ανήκεστου βλάβης, μερικούς μήνες αργότερα.

Γλωσσάρι

kaliarnta-03Η φράση στην εισαγωγή σημαίνει θέλω το πέος του λαϊκού τραγουδιστή. Με την ευκαιρία, για να πλουτίσετε το λεξιλόγιό σας, παραθέτουμε ενδεικτικά μερικές καλιαρντολέξεις.
  • αβέλω = θέλω, δίνω, επιθυμώ. Αβέλω μπιεσμάν: βάζω χέρι σε κάποιον.
  • αποκατέ = από εκεί
  • γαργαρότεκνο = ναύτης
  • επιτάφιος = γκέι συνοδευόμενος από καλοντυμένα τεκνά
  • δικέλω = βλέπω
  • ιμάντες = εμείς. Άκλιτη αντωνυμία. Ενικός: εμάντες
  • κατσικές = αριστερός. Αντίθετο: προβατές= δεξιός
  • κουραβέλτα = συνουσία. Συνώνυμα: κουραβελτόσημο
  • λατσός = ωραίος. Λατσολίθαρο= διαμάντι.
  • με-σικ = με ευγένεια, κομψά. Προφέρεται σαν μία λέξη
  • μπαροτάτη = πολύ χοντρή
  • μπενάβω = ομιλώ. Μπενάβω ανθυγιεινά= κακολογώ
  • μπερντές = χρήματα. Συνώνυμο: ντουλά
  • νάκα =όχι, δεν
  • νταλκαρέτεκνο =μόνιμος εραστής
  • πομπίνο-φραπέ = αιδοιολειχία (από το γαλλικό pon-pon και το frapper)
  • ροσολιμαντέ = γλύψιμο (από το ροσόλω), άκλιτο.
  • σερμέλα = πέος. Συνώνυμα: φακιροπίπιζα, τουτού.
  • υψομετρού = επαρχιώτης γκέι. Συνώνυμα: βλαχοντάνα,γιδοτεκνοσυντήρητη
  • φλοκάρω =εκσπερματώνω.
  • Φλόκια ρομανόφ = ρώσικη σαλάτα
  • ψαμοσκελού = καυλιάρα (από το ψαμός = ξαναμένος + σκέλη)

«Η Ελλάδα είναι μια από τις πιο ομοφοβικές χώρες στην Ευρώπη».


Ο Σουηδός ομογενής Τάσος Σταφυλίδης περιγράφει λεπτομερώς το έγκλημα μίσους που υπέστη κατά τις διακοπές του στην Ελλάδα.
tasso 05συνέντευξη στον Λύο Καλοβυρνά
Ο Τάσος Σταφυλίδης είναι ομογενής από Σουηδία, πρώην βουλευτής του σουηδικού κοινοβουλίου και ακτιβιστής υπέρ των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων. Στα τέλη Μαρτίου ήρθε στην Ελλάδα για διακοπές και δέχτηκε ομοφοβική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας. Στη συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικόwww.10percent.gr, περιγράφει λεπτομερώς το χρονικό της επίθεσης.

Κατέβηκα στην Ελλάδα μ’ ένα φίλο μου, τον Αλέξανδρο, το σουηδικό Πάσχα, για διακοπές και για να δούμε την αναβίωση της ροκ όπερας Δαίμονες. Είχα να έρθω στην Ελλάδα σχεδόν εφτά χρόνια και γι’ αυτό δυσκολεύτηκα βλέποντας τις αλλαγές που είχε επιφέρει η κρίση στους ανθρώπους. Η μεγάλη διαφορά ήταν πόσο πολύ υπέφεραν και η φτώχια που είχε χτυπήσει πολύ κόσμο. Φαινόταν παντού, όπου και να πηγαίναμε.
Είχαμε κανονίσει να μείνουμε τέσσερις μέρες. Τις τρεις πρώτες βραδιές δεν αισθανθήκαμε απειλή πουθενά. Η μόνη εγκληματικότητα που είδαμε ήταν η διακίνηση ναρκωτικών. Επίσης πάρα πολλοί άνθρωποι ζητούσαν χρήματα σε κάθε σταθμό του μετρό. Άλλοι που μας έδειχναν την ελληνική τους ταυτότητα, λέγοντας πως δεν είχαν χρήματα για να φάνε και ότι δεν θα ζητιάνευαν αν δεν τους είχε χτυπήσει η κρίση.
Είδαμε το μιούζικαλ και περάσαμε πολύ όμορφα. Επισκεφτήκαμε πολλά μέρη και το Μουσείο της Ακρόπολης. Την τελευταία βραδιά κάναμε διαφορετικά πράγματα και κανονίσαμε να βρεθούμε στο Μοναστηράκι τα μεσάνυχτα για να φάμε μια τελευταία φορά πριν το ταξίδι της επιστροφής. Εγώ περπάτησα στην Αθηνάς από το ξενοδοχείο μου στην Ομόνοια ως το Μοναστηράκι χωρίς καμία αίσθηση ότι έπρεπε να προσέχω. Μάλιστα έγραφα και στο κινητό μου καθώς περπατούσα, πράγμα που τώρα καταλαβαίνω δεν ήταν πολύ έξυπνο. Ωστόσο δεν συνέβη τίποτα.
Βρεθήκαμε, φάγαμε και διασκεδάσαμε. Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, πρότεινα να γυρίσουμε με τα πόδια – ήταν μόνο 15 λεπτά μέχρι το ξενοδοχείο και θα ήταν κι ο τελευταίος μας περίπατος στην Αθήνα πριν γυρίσουμε στην πατρίδα μας. Περπατούσαμε κουβεντιάζοντας και τραγουδώντας το μουσικό θέμα από τους Δαίμονες. Θα ήμασταν περίπου 100 μέτρα από την Ομόνοια όταν συνέβη κάτι που ποτέ δεν περιμέναμε.
Μας όρμησαν από πίσω και μας άρπαξαν από τους ώμους, φωνάζοντας «παλιοπούστηδες»! Ήταν φριχτά. Τρομοκρατήθηκα. Ήμασταν στο κλίμα του μιούζικαλ και ξαφνικά εμφανίστηκαν αυτές οι τρεις μαυροφορεμένες σκιές. Ούρλιαξα και ίσως αυτό τους έκανε ν’ αρχίσουν να μας χτυπάνε αμέσως, ώστε να μη φωνάζουμε.
tasso 01Δέχομαι θανατικές απειλές από 15 χρονών για την κοινωνική μου δράση και πάντα ήξερα ότι μπορεί να υποστώ σωματική βία, όμως δεν μου είχε συμβεί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τώρα γινόταν πραγματικότητα. Μέσα σε δέκα λεπτά μας στέρησαν την αίσθηση ασφάλειας και μας κατατρομοκράτησαν.
Οι τρεις μασκοφόροι μας επιτέθηκαν από πίσω χωρίς να τους πάρουμε χαμπάρι. Μας άρπαξαν από τους ώμους, γαβγίζοντας «παλιοπούστηδες» και άρχισαν να μας κλωτσάνε και να μας ρίχνουν γροθιές. Κόλλησαν τον Αλέξη πάνω στο περίπτερο, χτυπώντας τον ασταμάτητα. Το μόνο που θυμάμαι είναι που με κλώτσησαν, με πέταξαν κάτω και συνέχισαν να με κλωτσάνε. Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά, παρά μόνο ότι ξαναβρέθηκα στα πόδια μου φωνάζοντας την αστυνομία. Ο Αλέξης κατάφερε να τους ξεφύγει και έτρεξε ουρλιάζοντας, οπότε αυτό τρόμαξε τους δράστες, που αρχικά τον πήραν στο κατόπι και ύστερα το έσκασαν. Ένας από αυτούς έβγαλε τη μάσκα του. Ο Αλέξης είπε ότι του ζήτησαν και το κινητό του.
Ήμουν σε σοκ. Ο Αλέξης προσπάθησε να με ηρεμήσει, ειδικά όταν είδε ότι αιμορραγούσα. Κι ο ίδιος ήταν πολύ ταραγμένος αλλά εγώ είχα χάσει τις αισθήσεις μου όταν με πέταξαν κάτω κι ήμουν σε πολύ μεγάλο σοκ.

Δυο τρεις άνθρωποι από την Ομόνοια μας πλησίασαν όταν άκουσαν τις φωνές. Πήγαμε στην πλατεία και ψάξαμε την αστυνομία. Λίγο πιο κάτω στο δρόμο όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μας είδαμε δύο μηχανές με τέσσερις αστυνομικούς. Τους είπαμε τι μας συνέβη κι αυτοί έφυγαν αμέσως για να αναζητήσουν τους δράστες.

Εμείς πήγαμε στο ξενοδοχείο μας, όπου κάλεσαν την αστυνομία κι ένα ασθενοφόρο. Γρήγορα έφτασαν τρία περιπολικά και το ασθενοφόρο. Πιο μετά ήρθαν και οι αστυνομικοί με τις μηχανές και μας είπαν ότι δεν τους βρήκαν.

Φυσικά είναι δύσκολο να πούμε ότι οι τρεις δράστες ανήκουν στη Χρυσή Αυγή. Ωστόσο δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση. Ήταν πολύ καλά οργανωμένο. Φορούσαν μαύρα, με μάσκες στο πρόσωπο. Ο Αλέξης λέει ότι ήταν γύρω στα 25 και Έλληνες. Μιλούσαν άπταιστα ελληνικά. Πρέπει να μας παρακολουθούσαν.
Η αρχική μας αντίδραση ήταν πως επρόκειτο για ληστεία, αφού ο Αλέξης είπε ότι ζήτησαν το κινητό του. Ωστόσο δεν μας έκλεψαν τίποτα. Στην αστυνομία δηλώσαμε πως δεχτήκαμε επίθεση και απόπειρα ληστείας. Εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε ακόμη καταλάβει ότι είχαμε πέσει θύματα ενός εγκλήματος μίσους λόγω της ομοφυλοφιλίας μας.
Οι αστυνομικοί που ήρθαν στο ξενοδοχείο μας κατέγραψαν το συμβάν και μας ζήτησαν να πάμε στο αστυνομικό τμήμα για να δώσουμε κατάθεση. Εμείς όμως έπρεπε να πάμε στο αεροδρόμιο σε λιγότερο από δύο ώρες, κι όταν μας είπαν ότι θα καθυστερούσαμε στο τμήμα, αρνηθήκαμε να πάμε. Επίσης αρνήθηκα να πάω και στο νοσοκομείο για να δουν τα τραύματά μου και πιθανώς να κάνω ράμματα στο μέτωπο, γιατί οι τραυματιοφορείς μας είπαν ότι θα έπαιρνε ώρα και δεν προλαβαίναμε. Μου απολύμαναν τις πληγές και κατέληξαν ότι μάλλον δεν είχα πάθει διάσειση. Κατά συνέπεια, δεν πήραμε κανένα επίσημο έγγραφο για το συμβάν, εκτός από φωτογραφίες πώς ήμουν μετά την επίθεση.
tasso 03Η αστυνομία ανταποκρίθηκε καλά και ήταν βοηθητική. Ωστόσο εκείνη την ώρα δεν είχαμε ακόμη αντιληφθεί ότι ήταν έγκλημα μίσους. Πραγματικά πιστεύαμε ότι ήταν απόπειρα ληστείας, οπότε αυτό σημείωσε η αστυνομία και ανέφερε στον Αλέξη ότι ήταν συνηθισμένο σ’ εκείνη την περιοχή.

Δεδομένου του τι συνέβη, νιώθω αρκετά καλά. Τα τραύματά μου επουλώνονται καλά. Ο Αλέξης έχει μώλωπες σε όλο του το σώμα. Εγώ έχω μια πληγή στο μέτωπο και εκδορές στο πρόσωπο, στους αγκώνες και τα γόνατα. Έχω πρηστεί στο πρόσωπο και το κεφάλι και έπαθαν ζημιά δύο δόντια μου.
Τα επιπόλαια τραύματα σίγουρα θα αφήσουν σημάδια, αλλά το χειρότερο είναι η ανάμνηση του συμβάντος και του τρόμου που ένιωσα όταν οι δράστες μας επιτέθηκαν από το πουθενά σαν τέρατα. Μου έκλεψαν την αίσθηση ασφάλειας. Το γεγονός ότι δεν μας πήραν τίποτα ενισχύει το συμπέρασμα ότι πρόκειται για έγκλημα μίσους. Εξάλλου η Ελλάδα είναι μια από τις πιο ομοφοβικές χώρες στην Ευρώπη.
Μόνο δυο-τρεις άνθρωποι είδαν τι συνέβη, καθώς ήταν πολύ αργά τη νύχτα. Ωστόσο ο ρεψεσιονίστας ήταν άψογος. Μου έπλυνε το πρόσωπο και με φρόντισε μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Και οι τραυματιοφορείς ήταν εξαιρετικοί. Πάντως δεν ξέρω πώς θα είχαν αντιδράσει αν τους λέγαμε ότι πέσαμε θύματα εγκλήματος μίσους επειδή φαινόταν ότι είμαστε γκέι. Φοβάμαι πως ίσως οι αντιδράσεις τους να μην ήταν οι καλύτερες. Για τον ίδιο λόγο δεν ανέφερα ότι είμαι πρώην βουλευτής του σουηδικού κοινοβουλίου.
Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τη θέση που μας ανήκει δικαιωματικά. Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε για ν’ ακουστούμε – με τη φωνή μας, με κείμενα, με τραγούδια! Πολλοί έχουν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας της ομοφοβίας, αλλά εμείς σταθήκαμε τυχεροί. Τώρα συνεχίζουμε να ζούμε και γι’ αυτούς που δεν είναι πια μαζί μας.

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

«Προστέθηκε η ταυτότητα φύλου στην νομοθεσία για τα εγκλήματα μίσους».


Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της ισονομίας για τα διεμφυλικά / τρανς άτομα, με ικανοποίηση ενημερώνει για την προσθήκη της ταυτότητας φύλου στην Ελληνική νομοθεσία για τα εγκλήματα μίσους.
Συγκεκριμένα, στον νόμο: «περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις», στο Κεφάλαιο που αφορά τις Τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα, Άρθρο 66, αναφέρεται:
Η τέλεση πράξης από μίσος εθνοτικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή μίσος λόγω διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου κατά του παθόντος συνιστά επιβαρυντική περίσταση και η ποινή δεν αναστέλλεται.
Από πλευράς Αξιωματικής Αντιπολίτευσης υποστηρίχθηκε η προσθήκη της ταυτότητας φύλου από την Εισηγήτρια, κυρία Βασιλική Κατριβάνου καθώς και από την ομιλήτρια του του Συ.Ριζ.Α κυρία Αφροδίτη Σταμπουλή.
Από πλευράς της Δημοκρατικής Αριστεράς, κατατέθηκε τροπολογία της κυρίας Μαρίας Ρεπούση (μπορείτε να την δείτε εδώ) για την προσθήκη της ταυτότητας φύλου, και, τέλος από μέρους του Πα.Σο.Κ., ο βουλευτής κύριος Κωνσταντίνος Τριαντάφυλλος, επίσης υποστήριξε την προσθήκη της ταυτότητας φύλου.
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, κύριος Ρουπακιώτης, στην επί των άρθρων συζήτηση της 6ης Μαρτίου, αποδέχθηκε την τροπολογία και τις προτάσεις των βουλευτών που αναφέραμε και στην ψηφοφορία έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία..
Θα υπάρξει ξεχωριστή ανακοίνωση που θα αναφερθούμε στις συναντήσεις εκπροσώπων του ΣΥΔ με κοινοβουλευτικά κόμματα στο πλαίσιο των συναντήσεων των λοαδ οργανώσεων με κόμματα.
Πέραν της νομοθεσίας για τα εγκλήματα μίσους, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την σημερινή ημέρα για την τρανς κοινότητα, καθώς είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται ρητώς η ταυτότητα φύλου στο Ελληνικό δικαιϊκό σύστημα και ως εκ τούτου μία πρώτη νίκη της τρανς κοινότητας.
Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), ευχαριστεί θερμά όσους και όσες ανταποκρίθηκαν θετικά στο δίκαιο αίτημά μας και υποστήριξαν την προσθήκη της ταυτότητας φύλου στην νομοθεσία για τα εγκλήματα μίσους, και θα συνεχίσει να εργάζεται για την προσθήκη της ταυτότητας φύλου σε όλο το φάσμα του Ελληνικού δικαίου και ιδιαίτερα στην νομοθεσία κατά των διακρίσεων (3304/2005 και στον 3896/2010), στην νομοθεσία για την ρητορική μίσους (729/1979) και ιδιαίτερα για την κατάθεση νομοθεσίας για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και της δυνατότητας αλλαγής των εγγράφων των διεμφυλικών άτομων.
Πηγή: Δελτίο Τύπου Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών & www.10percent.gr